DUA

Dua ruhun derin duygularının kendiliğinden dışa taşması şeklinde olmalıdır. Belirli zamanlarda ve belirli şekillerde yapılması gereken bir mecburiyet değildir. Bir ihtiyaçtır. Tanrıya bir yakarıştır. Sözlerden ziyade duygular önemlidir. Bunun zamanı, mekanı olmaz. İçten geldiği gibi samimi duygularla Tanrıya bir yönelmedir. Dua eden duasının duyulduğunu bilmelidir ama sonucu için bir zaman koymamalıdır. Tamamen içsel bir yöneliştir. Odaklanma tamdır. Eğer odaklanma tam değilse o duanın samimiyeti yoktur. Kişinin gönlü dünyasal menfaat beklentileri ile doluysa yine o kişinin duası samimi değildir. Dürtü ruhundan değil egosundan gelmektedir. Dua Tanrıyı  özlemektir. Dua Tanrıya kavuşmayı arzulamaktır. Maddi beklentiler dua değildir.